საბა — მე ვიცი ჩემი შეცდომა

 საბა — მე ვიცი ჩემი შეცდომა

მე ვიყავი ბავშვი, გულით დაჭრილი,

ბევრი რამ ვისწავლე, სანამ  გავიზრდებოდი.

ვმალავდი ტკივილს, არავინ იცოდა,

გარედან ვიცინოდი, შიგნით კი სული ტიროდა.

ბავშვობა სავსე იყო შიშით და იარით,

ვცხოვრობდი ტკივილით, ჩუმი ზღვის ნაპირით.

შეცდომები დავუშვი, ამას არ გავექცევი,

რაც ვისწავლე ცხოვრებით, გულში შევინახავ და გავყვები.

დავეცი გზაზე, გზა დავკარგე,

ბევრი რამ დავკარგე, ბევრი ტკივილი ვნახე.

თავისუფლება დავკარგე, მოვიხადე ჩემი ვალი,

მაგრამ ციხემ ვერ მოკლა ჩემი სული და ჩემი სახე.

მე მქვია საბა — დაიმახსოვრე ეს სახელი,

მე ვიცი ჩემი შეცდომა და ვიცი ჩემი წარსული.

მე არ ვარ სიბნელე, მე არ ვარ ჩემი ტკივილი,

დავეცი მიწაზე — მაგრამ ისევ ავდექი ძლიერი.

ათასობით ადამიანს გავუწოდე ხელი,

ათასობით ბავშვს მივეცი იმედი, სინათლე.

როცა სხვას უჭირდა, მე ვცდილობდი ვყოფილიყავი იქ,

რადგან ვიცი, რა ძნელია, როცა მარტო ხარ და გტკივა გული.

რაც მქონდა, ვაძლევდი, თუნდაც თავად ვყოფილიყავი დაღლილი,

სხვის ღიმილს ვქმნიდი, როცა ჩემი სული იყო დამძიმებული.

შეიძლება მთელი სამყარო ვერ გადავარჩინე მე,

მაგრამ ვისაც დავეხმარე — იმ ადამიანებში დავტოვე ჩემი დღე.

ეკლესიაში შევდივარ, გულს ხელებში ვიჭერ,

მუხლებზე ვდგები და ღმერთს ვთხოვ, რომ გამაძლიეროს.

როცა სიტყვები აღარ მყოფნის, ლოცვას ვიწყებ ჩუმად,

და ვეუბნები ღმერთს: „არ დამტოვო ამ გზაზე მარტო.“

„უფალო, დავეცი, უფალო, ვიტირე,

ბევრი ტკივილი გულში დავიტირე.

მაგრამ მომეცი ძალა, რომ გავაგრძელო ბრძოლა,

და ჩემი სიბნელე შენს ნათლად გარდავქმნა.“

არის ღამეები, როცა თვალს ვერ ვხუჭავ,

ფიქრები ჩემს გონებაში თითქოს ცეცხლივით იწვის.

წარსული ბრუნდება, ძველი ტკივილი იწყებს ხმაურს,

და ჩემი გული ისევ ეძებს სიმშვიდეს სადღაც.

ზოგმა მეგობრად მომაჩვენა თავი, მერე გამომიყენა,

რაც სჭირდებოდა, აიღო და უკან აღარ მოუხედავს.

დამიტოვა კითხვები, დამიტოვა სიცივე,

მაგრამ მე მაინც ვისწავლე — სიყვარული არ უნდა მოკლა გულში.

იყო ღამეები, როცა სიბნელე ძალიან მძიმე ხდებოდა,

როცა სიცოცხლის გაგრძელებაც შეუძლებლად მეჩვენებოდა.

მაგრამ ჩემში რაღაც პატარა ხმა მეუბნებოდა:

„საბა, დარჩი.

არ დანებდე.

ეს ჯერ დასასრული არ არის.“

და დავრჩი.

ღამეს გავუძელი, დილას დაველოდე,

სიბნელიდან ნელ-ნელა სინათლისკენ წამოვედი.

გული გამიტეხეს, მაგრამ იმედი არ მომიკლეს,

რადგან ღმერთმა ჩემს სულში პატარა ცეცხლი დატოვა.

ახლა ჩემს ცხოვრებას თავიდან ვაშენებ,

ნაბიჯ-ნაბიჯ, დღიდან დღემდე ვსწავლობ და ვძლიერდები.

წარსულს ვერ წავშლი, რაც მოხდა ვერ შეიცვლება,

მაგრამ ხვალინდელი დღე ჩემი ხელით დაიწერება.

მე ვერ შევცვლი ბავშვობას,

ვერ დავაბრუნებ დაკარგულ წლებს,

ვერ წავშლი ჩემს შეცდომებს,

მაგრამ შემიძლია უკეთესი ადამიანი გავხდე დღეს.

ჩემი წარსული გაკვეთილია და არა ჯაჭვი,

ჩემი ჭრილობები მაძლევს ძალას, რომ ვიყო ძლიერი.

თუ დავეცემი, ისევ ავდგები,

თუ დავიღლები, ღმერთს შევხედავ და გზას გავაგრძელებ.

დაე, ადამიანებმა მხოლოდ ის განსაჯონ, რაც ნახეს,

ღმერთმა კი იცის ყველაფერი, რაც ჩემში დარჩა.

მან იცის ყველა ცრემლი, რომელიც არავის უნახავს,

ყველა ღამე, როცა ჩუმად ვტიროდი და არავის ვუთხარი.

მან იცის ჩემი შეცდომები, ჩემი შიში და ტკივილი,

და მაინც მაძლევს ძალას, რომ ავდგე და გავაგრძელო სიარული.

მე არ დავსრულებულვარ.

ჩემი ისტორია ჯერ კიდევ იწერება.

მე დავმარცხდი, მაგრამ არ დავნებდი,

დავეცი, მაგრამ მიწაზე სამუდამოდ არ დავრჩი.

ჩემი წარსული ვერ იქნება ჩემი განაჩენი,

რადგან ჩემი მომავალი ჯერ კიდევ ჩემს ხელშია.

მე მქვია საბა.

მე ვიცი ჩემი შეცდომა.

მე ვატარებ ჩემს წარსულს,

მაგრამ ვცხოვრობ დღევანდელი დღისთვის.

მე ვირჩევ პატიებას.

მე ვირჩევ რწმენას.

მე ვირჩევ სიცოცხლეს.

მე ვირჩევ სიყვარულს.

თუ ვინმე დაეცემა, ხელს გავუწვდი,

თუ ვინმე იტირებს, მის გვერდით დავდგები.

რადგან ვიცი, როგორი მძიმეა მარტო დარჩენა,

და ვიცი, როგორი ძვირფასია ერთი სიტყვა — „არ დანებდე“.

ერთ დღეს სარკეში რომ ჩავიხედები,

იქ აღარ დავინახავ მხოლოდ ძველ ტკივილს.

დავინახავ ადამიანს, რომელიც დაეცა და მაინც წამოდგა,

ადამიანს, რომელმაც საკუთარი ცხოვრება თავიდან ააშენა.

ცრემლიანი თვალებით ზეცას ავხედავ

და ვიტყვი:

„მადლობა, ღმერთო, რომ არ მიმატოვე,

როცა მე თვითონ აღარ ვიცოდი, როგორ უნდა გავუძლო.

მადლობა, რომ ღამეებში სუნთქვა შემინარჩუნე

და ჩემს გატეხილ გულს ისევ ასწავლე სინათლის დანახვა.“

ჩემი ისტორია არ არის ციხე.

ჩემი ისტორია არ არის სირცხვილი.

ჩემი ისტორია არ არის მხოლოდ შეცდომები.

ჩემი ისტორია არის ბრძოლა, რწმენა და იმედი.

მე მქვია საბა.

მე დავეცი.

მე ვიტირე.

მე გავტყდი.

მე ვისწავლე.

მე ვილოცე.

მე გადავრჩი.

მე ვიცი ჩემი შეცდომა.

მაგრამ მე კარგი ადამიანი ვარ.

და თუ ხვალ ისევ ქარიშხალი მოვა,

მე გავიხსენებ იმ ხმას, რომელმაც გადამარჩინა:

„საბა, არ დანებდე.

შენი ისტორია ჯერ არ დასრულებულა.

შენ სიბნელე უკვე გადალახე —

ახლა მზისკენ უნდა იარო.“

მე ვარ საბა.

და ეს დასასრული არ არის.

ეს არის დღე,

როცა მე თავიდან ვდგები ფეხზე.