ჩემმა გულმა სახლი ქუთაისში იპოვა

 ჩემმა გულმა სახლი ქუთაისში იპოვა

მე ბევრი გზა გავიარე ამ უზარმაზარ სამყაროში,

ბევრი ქვეყანა და ქალაქი ვიხილე გზად.

ვეძებდი სიმშვიდეს, ვეძებდი ცხოვრების აზრს

და არც კი ვიცოდი, სად დასრულდებოდა ჩემი ხეტიალი.

მაშინ ბედმა ქუთაისამდე მომიყვანა,

ქალაქამდე, სადაც ისტორია და რწმენა ერთმანეთთან ჰარმონიაში ცხოვრობს.

უძველეს ტაძრებსა და რიონის მშვიდ დინებას შორის,

ამ ქალაქმა გულით მიმიღო და თავისი სითბო მაჩუქა.

ათმა წელმა ისე ჩაიარა, როგორც წიგნის ფურცლებმა,

ვიხილე ბედნიერების დღეებიც და მძიმე წუთებიც.

ვიცოდი სიხარული და ვიცოდი ტკივილიც,

მაგრამ არასოდეს გამჩენია სურვილი, რომ აქედან წავსულიყავი.

რადგან ქუთაისმა მასწავლა იმედის ძალა,

მასწავლა, რომ ყველაზე ბნელ ღამესაც გათენება მოჰყვება.

მისი მშვიდი ქუჩები, მისი დიდებული ტაძრები,

და მისი კეთილი, გულთბილი ადამიანები –

ყველაფერი ჩემთვის ძვირფასი გახდა.

ო, მშვენიერო ქუთაისო, მარადიული სინათლის ქალაქო,

შენი განთიადები სიმშვიდეს ჰგავს,

შენი საღამოები კი – სითბოსა და სიყვარულს.

რიონი თავის დინებაში მოგონებებს ატარებს,

რომლებიც ჩემთვის ოქროზე და ძვირფას ქვებზეც უფრო ფასეულია.

მე უცხო ქვეყანაში დავიბადე,

მაგრამ შენს წიაღში ნამდვილი სახლი ვიპოვე.

რადგან სამშობლო მხოლოდ დაბადების ადგილი არ არის,

სამშობლოა ის ადგილი, სადაც გულს უყვარს და ესმის.

და შენ, საქართველოვ – ღირსების, რწმენისა და სიმტკიცის ქვეყანავ,

ბევრი განსაცდელი გადაგიტანია.

გიგემია ცრემლი, ტკივილი და მსხვერპლი,

მაგრამ ყოველი ქარიშხლის შემდეგ კვლავ აღმდგარხარ,

როგორც მზის პირველი სხივი მთების თავზე.

იმპერიები მოდიოდნენ და მიდიოდნენ,

მაგრამ შენი სული მუდამ უძლეველი რჩებოდა.

რადგან ერთიანობა ცხოვრობს შენს ხალხში,

ხოლო იმედი – შენს შვილთა გულებში.

შენი მთები, შენი სარწმუნოება,

შენი კულტურა და შენი ხალხის სიყვარული –

ეს ის საგანძურია, რომელსაც ვერავინ წაგართმევს.

რადგან საქართველოს გული არასოდეს გატყდება.

და როდესაც ჩემი ცხოვრების გზა დასასრულს მიუახლოვდება,

როცა ჩემი უკანასკნელი დღე დადგება,

არ მოვითხოვ დიდებას, სიმდიდრესა და სახელოვნებას.

მხოლოდ ერთი სურვილი მექნება –

რომ ჩემი უკანასკნელი სუნთქვა სწორედ აქ,

ამ მადლიან ქალაქში ამოვისუნთქო.

რადგან მიუხედავად იმისა, რომ ოდესღაც უცხოელი ვიყავი,

ქუთაისმა თავისი შვილი გამხადა.

და სიტყვებით გამოუთქმელი მადლიერებით ვიტყვი:

მე შემიყვარდა ეს ქალაქი.

მე შემიყვარდა საქართველო.

და ჩემი გული სამუდამოდ აქ დარჩება.

და როდესაც ჩემი სული უფლის წინაშე წარდგება,

ჩემი უკანასკნელი ლოცვა ასეთი იქნება:

„უფალო, დალოცე ქუთაისი,

დალოცე ეს მშვენიერი ქვეყანა – საქართველო.

რადგან მსოფლიო დიდია და უსაზღვრო,

მაგრამ ჩემმა სულმა თავისი ნამდვილი სახლი სწორედ აქ იპოვა.“