დაკარგული, მაგრამ არა მკვდარი

 დაკარგული, მაგრამ არა მკვდარი

არის ღამეები, რომელთა ახსნაც ჯერ კიდევ არ შემიძლია,

ღამეები, რომლებიც გაფრთხილების გარეშე ბრუნდებიან,

როდესაც ძილი კვლავ ციხედ იქცევა,

ხოლო მოგონებები წვიმაზე ხმამაღლა აკაკუნებენ.

მახსოვს საქართველოს გეგუთის ციხის ცივი კედლები,

სადაც დუმილი ჯაჭვებზე მძიმე იყო,

სადაც ადამიანს დღისით შეეძლო ღიმილი,

მაგრამ ღამის სიბნელეში ბავშვივით ტიროდა.

ვიცი, რომ შეცდომები დავუშვი.

სინანული ჩემს სულში ცხოვრობს.

ვერც ერთი მოსამართლე ვერ დამსჯიდა ისე,

როგორც საკუთარი სინდისი მსჯის.

ციხემ ბევრი რამ წამართვა.

წამართვა თავდაჯერებულობა,

მასწავლა ადამიანების შიში,

ჩვეულებრივად ჭამაც კი გამიჭირდა,

და კოშმარები ჩემს საწოლთან დატოვა.

ხალხი ხედავს, რომ ფეხზე ვდგავარ,

მაგრამ არ ესმით ის ყვირილი,

რომელიც ჯერ კიდევ ჩემს გონებაში ისმის.

ზოგჯერ მინდა მთებზე ძლიერი გავხდე,

ტკივილზე ძლიერი,

მაგრამ ჩემი სულის სიღრმეში

ჯერ კიდევ ცხოვრობს დაჭრილი ბავშვი,

რომელიც სიმშვიდისთვის ტირის.

ბევრჯერ დავიკარგე.

ბევრჯერ ვიგრძენი თავი დავიწყებულად.

ბევრჯერ ვკითხე ღმერთს:

„ოდესმე ისევ ვიპოვი საკუთარ თავს?“

და მაინც,

ყოველ ჯერზე დილა თენდებოდა.

იმ მძიმე დღეებში,

როდესაც იმედი ძალიან შორს ჩანდა,

სოციალური სამსახურის თანამშრომლებმა ხელი გამომიწოდეს.

არა განსჯით,

არამედ ადამიანობით.

მათ შემახსენეს,

რომ გატეხილ სულსაც შეუძლია

კვლავ ისწავლოს სუნთქვა.

მათი სიკეთე პატარა სინათლე გახდა

ჩემი ყველაზე ბნელი დღეების შუაგულში.

დღესაც კოშმარები არ გამქრალა.

დღესაც შიში ჩემს გვერდით დადის.

დღესაც ცრემლები ჩუმად მსტუმრობენ.

მაგრამ მე არ ვიჯერებ,

რომ ჩემი ისტორია იმ რკინის კარებს მიღმა დასრულდა.

რადგან მე უკვე აქ ვარ.

ნაიარევებით, მაგრამ ვსუნთქავ.

გატეხილი, მაგრამ ფეხზე მდგომი.

დაკარგული, მაგრამ არა მკვდარი.

და ალბათ სწორედ ეს არის სიმამაცე —

არა ტკივილის დავიწყება,

არა ძლიერის თამაში,

არამედ ყოველ ჯერზე თავიდან წამოდგომა,

აკანკალებული ხელებით,

დაჭრილი მოგონებებით,

თვალებში დამალული ცრემლებით,

და სამყაროსთვის თქმა:

**„გადავრჩი.

ვცდილობ.

და ერთ დღეს,

კვლავ ვიპოვი საკუთარ თავს.“**

ყველა პატიმარს,

ყველა ყოფილ პატიმარს,

ყველა ადამიანს, რომელსაც უხილავი ჯაჭვები ჯერ კიდევ თან დაჰყვება —

შენ შენი ყველაზე დიდი შეცდომა არ ხარ.

ღამე შეიძლება გრძელი იყოს.

მოგონებები შეიძლება სასტიკი იყოს.

მაგრამ ყველაზე ბნელ ციხესაც კი

არ შეუძლია სამუდამოდ დაატყვევოს იმედი.

და იქნებ ერთ დღეს,

ყველა ამ ქარიშხლის შემდეგ,

ჩვენ შევძლოთ შიშის გარეშე ღიმილი,

კოშმარების გარეშე ძილი,

და საბოლოოდ კვლავ შევხვდებით საკუთარ თავს —

არა იმ ადამიანებს, რომლებიც ოდესღაც ვიყავით,

არამედ იმ ადამიანებს,

რომლებმაც დანებებაზე უარი თქვეს.

დაკარგული...

მაგრამ არა მკვდარი.