ერთი იმედი – სახლში დაბრუნება

 „ერთი იმედი – სახლში დაბრუნება“

რკინისა და ქვის ამ კედლებს მიღმა, უამრავი ღამე მარტოობაში გავატარე. ოჯახისა და მეგობრებისგან შორს, ყოველ დღეს ვლოცულობდი, რომ ეს გზა დასრულებულიყო.

წლები ნელა გადიოდა, და დრო მაძლევდა ფიქრის საშუალებას. არ ვუარყოფ ჩემს შეცდომებს, რადგან სიმართლე ყველაზე ბნელშიც კი არ იმალება.

მე ვაღიარებ ყველაფერს, რაც არასწორად გავაკეთე, და სწორედ ამ წლებმა შემცვალა. ის ადამიანი, რომელიც ამ კარებში ოდესღაც შევიდა, აღარ არის ის, ვინც ადრე იყო.

სინანული ჩემს გულში დარჩა, მაგრამ ტკივილთან ერთად გაკვეთილებიც მივიღე. ყოველ ჩემს შეცდომას ვაღიარებ, და მხოლოდ ღვთის წყალობას ვითხოვ.

იყო დღეები, როცა სასოწარკვეთა ერთადერთი მეგობარი იყო, როცა იმედი თითქმის გაქრა. მაგრამ გულის სიღრმეში პატარა სინათლე მაინც ცოცხლობდა, რომ ცხოვრება შეიძლება თავიდან დაიწყოს.

მე მხოლოდ ერთ შანსს, ერთ იმედს ვითხოვ, რომ დავბრუნდე ჩემს საყვარელ ადამიანებთან. ჩავეხუტო ჩემს ოჯახს, და ავანაზღაურო დაკარგული წლები.

ჩემო ძვირფასო საქართველოვ, და გეგუთის საპატიმროვ, თქვენთან გატარებულმა წლებმა ცხოვრების ნამდვილი ფასი მასწავლა.

არა სიძულვილი, არა შურისძიება, არამედ სინანული, რწმენა და პატიება. და ოცნება – კვლავ ვნახო სახლი და საყვარელი ადამიანები.

გულის სიღრმიდან განსაკუთრებული მადლობა მინდა გადავუხადო გეგუთის საპატიმროს სოციალური სამსახურის გუნდს.

თქვენ ჩვენში მხოლოდ პატიმრებს არ ხედავდით, თქვენ ადამიანებს ხედავდით. როდესაც იმედი გვიქრებოდა, თქვენი სიტყვები ძალას გვაძლევდა.

თქვენ გვასწავლეთ, რომ შეცდომის შემდეგაც არსებობს გზა, რომ ადამიანი შეიძლება შეიცვალოს, და რომ მეორე შანსი ყოველთვის შესაძლებელია.

მადლობა თანადგომისთვის, მადლობა სიკეთისთვის, მადლობა იმ რწმენისთვის, რომელიც ჩვენში გააღვიძეთ.

ღმერთმა დალოცოს ყველა ის ადამიანი, ვინც გულით ემსახურება სხვებს. თქვენი სიკეთე და ადამიანობა სამუდამოდ დარჩება ჩვენს გულებში.

და როცა დადგება დღე, როცა კვლავ თავისუფლად შევძლებ ცის ქვეშ სიარულს, ამ წლებს სიძულვილით არ გავიხსენებ.

მე მათ გავიხსენებ, როგორც გაკვეთილებს, რომლებმაც შემცვალა და გამაძლიერა.

დღეს მე უფრო ძლიერი ვარ, ვიდრე ოდესმე ვიყავი. და კვლავ მჯერა, რომ ღმერთს ჩემთვის უკეთესი დღეები აქვს გამზადებული.

მოთმინებით, რწმენით და ლოცვით ველოდები იმ დღეს, როცა სახლში დავბრუნდები, ჩავეხუტები ჩემს ოჯახს, და ახლიდან დავიწყებ ცხოვრებას.

რადგან წლები ციხეში ვერ კლავს იმედს, თუ გულში სინანული, რწმენა და სიყვარული ცოცხლობს.

და ადამიანი, რომელიც გულწრფელად ეძებს სინათლეს, ერთ დღეს აუცილებლად იპოვის გზას სახლში დაბრუნებისკენ.

რადგან შეცდომამ შეიძლება შეცვალოს ადამიანის ცხოვრება, მაგრამ სინანულს, რწმენასა და იმედს შეუძლია ადამიანი გადაარჩინოს.