გთხოვთ, ნუ ჰკითხავთ, რატომ შეიცვალა

გთხოვთ, ნუ ჰკითხავთ, რატომ შეიცვალა

იყო ერთი გოგო,

რომელსაც ოდესღაც სიბნელის არ ეშინოდა.

მთელი გულით იცინოდა,

ხელებს ისე ენდობოდა, რომ არ აკვირდებოდა,

და კარს ორჯერ არასოდეს ამოწმებდა —

ჩაკეტილი იყო თუ არა.

შემდეგ მოვიდა ერთი ღამე…

და ვიღაცამ მისი სხეული

იმ ადგილად აქცია,

სადაც თავადვე შეეშინდა ცხოვრება.

და იცით, რა იყო ყველაზე სევდიანი?

დილა მაინც გათენდა.

ჩიტებმა მაინც იმღერეს.

ადამიანებმა ყავა დალიეს.

მზე ფანჯრებს ისე შეეხო,

თითქოს არაფერი მომხდარა.

მაგრამ მისთვის—

მთელი სამყარო დასრულდა

და ეს ვერავინ შეამჩნია.

სახლში ისეთი სიჩუმე მიიტანა,

რომელიც საკუთარ ძვლებზე მძიმე იყო.

შხაპის ქვეშ იდგა,

სანამ წყალი არ გაცივდა.

კანს იხეხავდა.

ერთხელ.

ორჯერ.

კიდევ.

კიდევ.

კიდევ.

სანამ სხეული არ გაუწითლდა.

მაგრამ მითხარით—

როგორ უნდა ჩამოიბანო მოგონება,

როცა ის კანის ქვეშ ცხოვრობს?

სარკეში ჩაიხედა

და საკუთარი სხეული დაფარა.

არა იმიტომ, რომ საკუთარი სხეულის რცხვენოდა—

არამედ იმიტომ,

რომ მისი სხეული მოწმედ იქცა.

ღამით თვალებს ხუჭავს,

მაგრამ მისი სული არ იძინებს.

ხმა.

სუნი.

ნაბიჯი.

ჩრდილი.

და უცებ—

ის ისევ იქ არის.

ადამიანები ეუბნებიან:

„დიდი ხნის წინ მოხდა.“

თითქოს ტკივილს კალენდარი ჰქონდეს.

თითქოს ტრავმა თარიღს შეხედავდეს

და ზრდილობიანად წავიდეს.

ეკითხებიან, რატომ დადუმდა.

რატომ აღარ ენდობა.

რატომ აღარ იცინის ძველებურად.

რატომ ბრაზობს.

რატომ არის დეპრესიაში.

რატომ უშვებს ადამიანებს საკუთარი ცხოვრებიდან.

გთხოვთ… ნუ ჰკითხავთ, რატომ შეიცვალა.

ჰკითხეთ სამყაროს—

რატომ ელოდა მისგან, რომ იგივე დარჩებოდა

მას შემდეგ, რაც გადაიტანა ის,

რამაც ძველი გოგო მასში დამარხა.

შემდეგ კი ჩურჩული დაიწყო.

„გაიგე მის შესახებ?“

„იქ არ უნდა წასულიყო.“

„არასწორ ადამიანს ენდო.“

„იქნებ…“

იქნებ.

იქნებ.

იქნებ.

ყველაზე სასტიკი სიტყვა,

რომელიც გადარჩენილის მხრებზე დაუდიათ.

რადგან სანამ სამყარო მის ისტორიას განიხილავდა—

ის ცდილობდა, ამ ისტორიაში შინაგანად არ მომკვდარიყო.

ზოგ ღამეს

აბაზანის იატაკზე ზის,

მუხლები მკერდზე აქვს მიკრული.

მაკიაჟის გარეშე.

ღიმილის გარეშე.

ძალის გარეშე, რომ კიდევ ითამაშოს.

და ჩურჩულებს:

„ღმერთო…

დავიღალე.

ძალიან დავიღალე

იმ ომის ბრძოლით,

რომელსაც ვერავინ ხედავს.“

ხვალ შეიძლება დედამ მისი სიცილი გაიგოს.

მეგობრებმა შეიძლება ფოტო ნახონ

და თქვან:

„ახლა ბედნიერი ჩანს.“

მაგრამ ფოტოები

აკანკალებულ ხელებს ვერ იღებენ.

ღიმილში კოშმარები არ ჩანს.

და ვერც ერთი ფილტრი ვერ დამალავს სულს,

რომელიც საკუთარ თავს ეკითხება—

„ოდესმე ისევ უსაფრთხოდ ვიგრძნობ თავს საკუთარ თავში?“

მას უფიქრია გაქრობაზე.

არა იმიტომ, რომ ცხოვრება სძულდა—

არამედ იმიტომ,

რომ ტკივილი მეტისმეტად მძიმე გახდა

ერთი გულის სატარებლად.

მაგრამ…

დილა მაინც მოვიდა.

და როგორღაც—

ისიც მოვიდა დილამდე.

თვალები გაახილა.

ეს იყო პირველი გამარჯვება.

საწოლიდან წამოდგა.

მეორე გამარჯვება.

სარკეში ჩაიხედა.

იტირა.

მაგრამ თვალი არ აარიდა.

მესამე გამარჯვება.

და ერთ დღეს—

მისი აკანკალებული ფეხები იატაკს შეეხო.

„ადექი,“ —

ჩასჩურჩულა სულმა.

„არ შემიძლია,“ —

ატირდა ის.

„ადექი.“

„გატეხილი ვარ.“

„ადექი.“

„ისინი განმსჯიან.“

„დაე, განმსაჯონ.“

და ნელა—

მუხლებით, რომლებსაც დაცემა ახსოვდათ,

გულით, რომელიც საფლავებით იყო სავსე,

ჯერ კიდევ სველი ცრემლებით სახეზე—

ის წამოდგა.

არა განკურნებული.

არა უშიშარი.

არა ისეთი, როგორიც ადრე იყო.

მაგრამ—

ფეხზე იდგა.

სამყაროვ…

კარგად შეხედე მას.

გოგო, რომელზეც ჩურჩულებდი,

ლაპარაკს სწავლობს.

გოგომ, რომელსაც სუსტი უწოდე,

ისეთი ღამეები გადაიტანა,

რომლებიც შენს სულს გადაყლაპავდნენ.

გოგო, რომელიც განსაჯე,

საკუთარი თავის თითოეულ გატეხილ ნაწილს

სისხლიანი ხელებით აგროვებს—

და ქალს აშენებს.

ქალს,

რომელიც ისევ გაიცინებს.

ქალს,

რომელიც სიყვარულისთვის ბოდიშს აღარ მოიხდის.

ქალს,

რომელიც ერთ დღეს სარკეში ჩაიხედავს

და ბოლოს მიხვდება—

მისი სხეული არასოდეს ყოფილა დანაშაული.

მისი არსებობა არასოდეს ყოფილა ბინძური.

მისი სული არასოდეს განადგურებულა.

და ის, რაც მას გაუკეთეს—

არასოდეს გახდება მისი სახელი.

ამიტომ, თუ დაინახავთ, რომ ნელა მიდის—

ნუ შეიბრალებთ.

თქვენ წარმოდგენაც არ გაქვთ,

რამდენჯერ მოუწია ხოხვა,

სანამ ფეხზე დგომა თავიდან ისწავლა.

ძვირფასო გოგო…

ვიცი, რომ დაიღალე.

ვიცი, ზოგ ღამეს

ისევ უხმოდ ტირი.

ვიცი, შენში არის ყვირილი,

რომელიც სამყაროს არასოდეს გაუგონია.

მაგრამ გთხოვ—

დარჩი.

დარჩი იმდენ ხანს,

რომ შეხვდე ქალს,

რომლად ქცევასაც ტკივილი გეუბნებოდა — ვერასოდეს შეძლებდი.

დარჩი იმდენ ხანს,

რომ გაიცინო და მართლა ბედნიერი იყო.

დარჩი იმდენ ხანს,

რომ მზის ქვეშ იდგე

და საკუთარი ჩრდილის გამო ბოდიში აღარ მოიხადო.

ერთ დღეს

საკუთარ გულზე ხელს დაიდებ

და მიხვდები—

ის ჯერ კიდევ ცემს.

ყველაფრის შემდეგ.

ის ჯერ კიდევ ცემს.

და იქნებ

ეს არის ყველაზე ლამაზი ამბოხი,

რომელსაც ეს სასტიკი სამყარო ოდესმე ნახავს.

ის არ გამქრალა.

ის არ იქცა მათ ჩურჩულად.

ის მიწაზე არ დარჩენილა.

იტირა.

იხოხა.

იკანკალა.

და შემდეგ—

წამოდგა.

ღმერთო ჩემო…

ის წამოდგა.