დაცემა ჩემი ყველაზე დიდი მასწავლებელი გახდა

 დაცემა ჩემი ყველაზე დიდი მასწავლებელი გახდა

ჩემს ცხოვრებაში დაცემა ჩემი ყველაზე დიდი მასწავლებელი გახდა.

მას არ უკითხავს, მზად ვიყავი თუ არა.

უბრალოდ მოვიდა, დამამხო, სიამაყე დამინგრია, ჩემი მოთმინება გამოსცადა

და გამაცნო ადამიანი, რომელიც ჩემში ყოველთვის არსებობდა, მაგრამ ჯერ არ ვიცნობდი.

იყო დღეები, როცა დანებება მინდოდა.

დღეები, როცა სიჩუმე სიტყვებზე უფრო მძიმე იყო.

როცა იმედი ძალიან შორს ჩანდა.

მაგრამ ყოველმა განთიადმა ერთი და იგივე მითხრა:

„ადექი კიდევ ერთხელ.“

არა იმიტომ, რომ ადვილია.

არა იმიტომ, რომ ადამიანები ტაშს დაგიკრავენ.

არამედ იმიტომ, რომ საკუთარ თავს არასოდეს დავაღალატებ.

მე ვარ ჩემი ცხოვრების მიზეზი.

მე ვარ ის ხელი, რომელიც მაშინაც მაღლა მაყენებს, როცა გვერდით აღარავინ დგას.

მე ვარ ის ხმა, რომელიც ჩურჩულებს:

„კიდევ ერთი ნაბიჯი… არ გაჩერდე.“

ბევრი რამ შეიცვალა.

ოცნებები დაიმსხვრა.

ადამიანები წავიდნენ.

მაგრამ…

მე ისევ აქ ვარ.

ადამიანებმა მიმატოვეს.

მე მაინც წინ წავედი.

ნდობა არაერთხელ დამიმსხვრიეს.

მე მაინც წინ წავედი.

არასწორად გამიგეს.

განმსაჯეს ისე, რომ ჩემი ბრძოლების შესახებ არაფერი იცოდნენ.

მაგრამ…

მე მაინც წინ წავედი.

რადგან ცხოვრებამ მასწავლა ის, რასაც ვერც ერთი წიგნი ვერ გასწავლის.

ნამდვილი მეგობარი ახსნა-განმარტებას არ ითხოვს.

მას შენი სიჩუმეც ესმის.

მას შენი გული სჯერა მაშინაც კი, როცა მთელი სამყარო მხოლოდ შენს შეცდომებს ხედავს.

დანარჩენები…

უბრალოდ ჩემი ცხოვრების გზაზე გამვლელები იყვნენ.

ყველა იარა გაკვეთილად გადაიქცა.

ყველა ცრემლი — ძალად.

ყველა მარცხი — საფეხურად, რომელმაც უფრო მაღლა ამიყვანა.

თუ დღეს დაცემული ხარ…

ნუ გრცხვენია.

სწორედ მიწაში იდგამს ფესვებს ხე, სანამ ცას მისწვდება.

შენი ტკივილი შენი ვინაობა არ არის.

შენი წარსული შენი ციხე არ არის.

შენი შეცდომები შენი საბოლოო გზა არ არის.

ადექი.

კიდევ ერთხელ.

და კიდევ.

და კიდევ.

რადგან ყველაზე ძლიერი ადამიანები ისინი კი არ არიან, ვინც არასოდეს დაცემულან…

არამედ ისინი, ვინც ყოველ ჯერზე საკუთარ თავს ეუბნებიან:

„კიდევ ერთხელ ავდგები.“

დაე, სამყარომ ეჭვი შეიტანოს შენში.

დაე, ცხოვრებამ გამოგცადოს.

დაე, წარსულმა სცადოს შენი ადამიანობის განსაზღვრა.

მაგრამ არასოდეს გახდე ის ადამიანი, რომელიც საკუთარ თავზე ხელს ჩაიქნევს.

რადგან ერთ დღეს…

ის მთები, რომლებზე ასვლაც სუნთქვას გიკრავდა,

იქცევა ხედად, რომელიც შეგახსენებს,

რატომ არ დანებდი არასოდეს.