ბრაზის ფერფლიდან

 ბრაზის ფერფლიდან 

კბილებს ვაჭერდი, ქარიშხლებს ვმალავდი,

ღიმილის უკან ტკივილებს ვფარავდი.

ხელს მიწვდიდნენ, ზურგში დანას მცემდნენ,

რწმენის ნამსხვრევებს ქარში მიფანტავდნენ.

ვუყურებდი სამყაროს უსულო სრბოლას,

სადაც ეკრანებს ადამიანობა მოჰქონდათ მსხვერპლად.

დაპირებები შუშასავით იმსხვრეოდა,

სიცრუე და სიხარბე გამარჯვებას ზეიმობდა.

რისხვით ვიწვოდი, ღამეს ვუყვიროდი,

ჩრდილებს ვებრძოდი, დაცემას არ ვნებდებოდი.

ტკივილის ბორკილებს ვამსხვრევდი ხელებით,

და ყოველ დაცემაზე უფრო ძლიერი ვდგებოდი.

ღალატმა ღრმა იარები დამიტოვა,

ოცნებები კი ცრემლებში დამეხრჩო.

მეგობრები უცნობებად გადაიქცნენ,

სიმართლე კი სიბნელეში დაიკარგა.

ვბრაზობდი ამ ყალბ სამყაროზე,

ცარიელ ხმაურსა და უსულო ღიმილებზე.

სადაც სიკეთე შიმშილობს,

ხოლო სიძულვილი ყოველდღე იზრდება.

მაგრამ ბრაზი, როგორც ცეცხლი ძლიერი,

არ მაძლევდა ნებას დავცემულიყავი.

მან ჩემი ჭრილობები ფოლადად აქცია,

და სული ბრძოლისათვის კვლავ გააღვიძა.

დაე, დამცინონ, მიღალატონ და წავიდნენ,

ჩემი ბრძოლები ჯერ არ დასრულებულა.

ყოველი იარა, რაც მათ დამიტოვეს,

ჩემს ძლიერებად გადაიქცა.

სასოწარკვეთას არასოდეს დავემონები,

არც ღალატის მახეში გავეხვევი.

ცეცხლი, რომელიც ჩემი დასამარცხებლად აანთეს,

ჩემი გამარჯვების ნათებად იქცა.

როცა ბრაზი სისხლში ქუხილივით ჩამესმის,

მას ძალად და იმედად ვაქცევ.

რადგან ფერფლიდან ამოსული სული

კვლავ აღდგება...

და კვლავ...

და კვლავ...